Á þessum tónleikum býður Strokkvartettinn Siggi til sín þremur gestum, tveimur blásurum og einum píanista. Blásararnir leysa hvor um sig annan fiðluleikara kvartettsins af, til þess að flytja fyrst flautukvartett Mozarts og síðan Fantasíu Brittens sem er skrifuð fyrir óbó og strengjatríó. Í báðum verkunum skipa blásturshljóðfærin öndvegi, eru í eins konar einleikshlutverki með strengjunum. Fantasían er æskuverk, samin árið 1932 þegar Britten var 18 ára nemandi við Royal College of Music í Lundúnum. Það er þó enginn byrjendabragur á stykkinu. Það er í einum þætti sem er samhverfur í formi. Fyrstu tónar sellósins læðast inn úr þögninni og deyja inn í hana að lokum en upphaf og endir verksins er nokkurs konar mars. Innan þess ramma kynnir óbóið fyrst aðalstef fantasíunnar sem Britten vinnur síðan listilega með sitthvorumegin við hægan kafla í miðju verkinu.

Mozart var, líkt og Britten, á ungum aldri þegar hann samdi flautukvartettinn í D-dúr. Hann er sá fyrsti af þremur slíkum sem urðu til meðan Mozart dvaldist í þrjá mánuði í Mannheim ásamt Maríu Önnu móður sinni. Þetta var veturinn 1777–78 þegar þau mæðginin voru á leið til Parísar en dvölin þar átti eftir að fá skjótan og sorglegan endi með dauða Maríu Önnu. Í Mannheim lék þó enn allt í lyndi. Kvartettinn samdi Mozart á einni viku og lauk honum á jóladag. Hann var pantaður af Ferdinand Dejean, hollenskum kaupmanni sem lék á flautu í frístundum. Fyrsti þátturinn gefur flautuleikaranum færi á að sýna fingrafimi sína en í hæga þættinum reynir á tónfegurð þar sem flauturöddin flýtur ofan á pizzicato-plokki strengjahljóðfæranna. Í lokaþættinum, sem er fjörugt rondó, er meira jafnræði með hljóðfærunum fjórum sem skiptast á um að leika stefið, oft tvö og tvö í senn.

Á milli þessara verka frumflytur Strokkvartettinn Siggi nýtt verk, Rof, eftir Veronique Vöku sem samið var sérstaklega fyrir hann. Það er hluti af Jöklaseríu tónskáldsins, safni verka sem spretta af þeim umbreytingum sem loftslagsbreytingar valda á ásýnd jökla. Verkið fangar augnablikið þegar jökullinn gefur eftir, missir burði sína og hopar.

Eftir hlé er komið að píanókvintetti Johannesar Brahms, einu rómaðasta kammerverki frá hans hendi. Hann hóf að skrifa það árið 1862 og þá sem strengjakvintett með tveimur sellóum en umritaði það svo fyrir tvö píanó og frumflutti ásamt píanóleikaranum Carl Tausig í Vín í apríl 1864. Um haustið tók Brahms síðan til við aðra umritun, í þetta sinn fyrir píanó og strengjakvartett, og þannig var verkið gefið út árið eftir. Í píanókvintettinum má heyra áhrif frá bæði Schubert og Beethoven en hann er þó ekki síst gott dæmi um þá hugmyndaríku en jafnframt þaulhugsuðu úrvinnslu stefjaefnis sem varð aðall Brahms. Að því leyti gefur kvintettinn hugmynd um það sem koma skyldi í sinfóníunum fjórum um leið og hann stendur fyrir sínu sem úrvals kammertónlist.